Recent News

“ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” คนใกล้สูงอายุต้องอ่าน!

“ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน”

มีความจริงอย่างหนึ่งของคนสูงอายุ

คนสูงอายุต้องดูแลใคร? ตนเอง ตนเอง และตนเอง…

มีร่างกายและจิตใจของตนเองที่ต้องดูแลอย่างดี

มีคู่ที่อยู่ดูแลกันจนแก่จนเฒ่านั่น

คือคนข้างกายของเราที่ต้องทนุถนอม

เราแก่แล้ว และกำลังแก่ ดีที่ร่างกายยังดี ดีที่สมองยังดี

1. ตอนอายุ 60-70 ร่างกายยังดีอยู่ ชอบกินอะไร ก็กินซะ, ชอบใส่เสื้อสวย ก็หามาใส่ซะ, ชอบไปเที่ยวที่ไหน ก็ไปเที่ยวซะ.

เวลานี้ควรเตรียมการ เก็บเงินส่วนหนึ่งไว้ใช้ยามฉุกเฉินหรือยามจำเป็น

ลูกฐานะดีนั่นก็ดีสำหรับกับลูก ลูกมีความกตัญญูก็ดีสำหรับตัวลูก

แต่อย่ารอให้เขามาช่วยเรา หรือรอเขาให้มากตัญญูเรา เราต้องพึ่งพาตัวเองให้มากๆ จัดการชีวิตของเราให้ได้ดี

2. อายุ 70 ไม่มีโรค ช่วยตัวเองได้ ก็ยังไม่เป็นปัญหา แต่ต้องรู้ตัวว่าแก่แล้ว กำลังวังชาก็เริ่มถดถอย อายุมากขึ้น ทำอะไรก็ช้าลง

กินช้าๆ เพราะกลัวสำลัก เดินช้าๆ เพราะกลัวหกล้ม

ดูแลตัวเอง อย่าไปยุ่งเรื่องลูก เรื่องหลาน อาจจะมองดูว่าเห็นแก่ตัว แต่ยังไงๆ ก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้มากเข้าไว้ เพราะการไม่พึ่งพาคนอื่นนั้นเป็นเลิศ

3. เมื่อร่างกายไม่ดีแล้ว ต้องเตรียมใจ ยอมรับ การเจ็บ การแก่ และความตายที่กำลังจะคืบคลานตามมา

อย่าให้เป็นภาระมากเกินไปในการผ่านช่วงสุดท้ายของชีวิต ในเมื่อชีวิตที่เสื่อมทั้งสมองและร่างกาย จงประจันหน้ากับความตายอย่างอาจอง อย่าให้การเจ็บป่วยเป็นภาระที่จะต้องใช้จ่ายเงินช่วงสุดท้ายในจำนวนมหาศาลโดยไม่จำเป็น ที่จะต้องยื้อชีวิตเพื่อให้อยู่รอด

สรุปความว่า

“สิ่งที่จะเราต้องรู้จักหวงแหน

การที่ได้เป็นคู่กันนั้นคือบุพเพสันนิวาส

การที่อยู่ด้วยกันนั้นคือความสุข

ชีวิตหนึ่งชีวิตนั้นไม่ยาวนานนัก

จงปฏิบัติต่อคนข้างกายให้ดีที่สุดเข้าไว้

เพราะเราไม่รู้ว่าในภพชาติต่อไปจะได้พบกันอีกหรือไม่”

อย่าลืมว่า ที่สำคัญที่สุดคือ “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” ลูกหลานญาติมิตรเป็นตัวเสริมเท่านั้นเอง…

ขอบพระคุณแหล่งที่มา : Forward LINE

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *